4. Het is wel even een dingetje...

Gepubliceerd op 2 februari 2020 om 12:00

"Wat een onzin hè, er is helemaal niks aan die vrouw te zien, waarom gaat ze dan in godsnaam met haar auto op een invalidenplaats staan". Een afkeurende blik werd mij toegeworpen. Gelukkig werd dit gezegd tegen een lieve kennis van mij die ik goed ken. Deze had gelukkig haar mondje klaar en zette deze persoon stevig op haar plek. Dat was wel eens een keer fijn. Dit soort opmerkingen krijg ik zo enorm vaak te horen. Zo ook laatst bij de AH. Ik parkeer op de invalidenplek en leg keurig mijn invalidenkaart achter mijn voorruit. Ik heb al lang de vrouw achter mijn auto zien staan. 

Vanaf het moment dat ik de invalidenplaats op reed keek ze in mijn auto en bleek stokstijf met een zuur gezicht achter mijn auto staan. Ik schatte de vrouw rond een jaar of 35. Ik zucht een keer diep en stap mijn auto uit. De vrouw spreekt me meteen aan; "Ga jij nu werkelijk op een invalidenplaats staan? Vind je dat normaal? Er zijn mensen die dit écht nodig hebben!" Ik zucht nog eens want ik word hier zo verdrietig van. Omdat mensen niet meteen iets aan mij zien denken ze dat ik onrechtmatig gebruik maak van een invalidenplaats. "Mevrouw, ik heb gewoon een kaart achter het raam liggen hoor." 

"Ja dat kan iedereen wel zeggen, en die kaart kan ook van iemand anders zijn. Wat denk jij te hebben waardoor je zo'n kaart nodig hebt. Je bent toch niet bejaard? " De vrouw gaat voor me staan en meent mij de les te moeten lezen. Het is een nette dame, type schooljuffrouw. Dan ben ik het beu. Ik krijg altijd het gevoel dat ik verantwoording af moet leggen aan dit soort mensen. Alleen het afgelopen jaar al ben ik minstens 50 (!) keer op deze manier aangesproken door mensen. Sommige druipen snel af als ze mijn kaart zien, maar sommige verwachten een complete verklaring van mij. Nu was ik er klaar mee; "mevrouw, dan moet u ook uw been laten amputeren dan krijgt u ook zo'n kaart. En mag ik er dan nu langs? En een excuus van uw kant zou op zijn plaats zijn". De vrouw kijkt me met grote ogen aan en zegt niks. Ze is verbouwereerd zie ik. Ik kijk haar nog eens aan en dan loop ik haar voorbij met mijn kin omhoog en loop de winkel in. Ik voel dat ze me na kijkt. Eenmaal in de winkel ben ik bibberig en zweterig. De tranen zitten ineens hoog. Ik ben boos, verdrietig en gefrustreerd. Waarom toch? Moet ik dan zonder mijn prothese lopen om erkend te worden als gehandicapte? Ik heb keurig een invalidenkaart, maar denken mensen dan echt dat ik deze niet rechtmatig heb verkregen? Zo werd ik ook een keer nageroepen door een meneer; "Je zit toch niet in een rolstoel, dus dan ben je ook niet invalide! Profiteur!" Ja, dat waren zijn letterlijke woorden. Zelfs als mijn kinderen erbij zijn word ik aangesproken. Meteen als iemand iets lelijks tegen mij zegt kijkt mijn dochter mij aan want ze weet dat ik mijn weerwoord klaar heb. Begrijp me niet verkeerd, ik blijf altijd beleefd en netjes maar ik vind ook niet dat ik alles hoef door te slikken en met gebogen hoofd weg hoef te lopen. 

Toch moet ik vaker erkennen dat een beetje extra hulp fijn zou zijn. Lopen word steeds lastiger. Kleine stukjes gaan wel, maar wat langere stukken worden steeds moeilijker. Een kapotte knie en een prothese zijn geen goede combi. De enkel van mijn omkeerplastiek is ook problemen aan het geven zoals ik al eerder beschreven heb (lees hier ). Aanstaande maandag krijg ik hier een MRI voor en 10 februari heb ik een afspraak met de orthopeed. Dan hoor ik wat de verdere plannen zijn. Maar...wat nu? Een beetje mobiel blijven is toch wel heel prettig. Want een hele dag binnen zitten en niet eens de hondjes een loopje kunnen geven is niet fijn. Dus ben ik al weken lang op zoek naar een oplossing. Een elektrisch stepje? Een scootmobiel? Ik vind het zo enorm lastig, want een scootmobiel heeft toch een beetje een stigma. Voor mij dan. Ik wil het niet maar het is vrees ik de enige oplossing. Een klein opvouwbaar model die de auto in kan dan? Dat zou wel een oplossing kunnen zijn? Dus speur ik heel internet af maar ik vind niets naar mijn zin. En wow wat zijn die dingen nog duur zeg! Dus leg ik het weer terzijde. Om het een paar dagen later weer op te pakken. En weer weg te leggen. And so on..tot vandaag. Ik had een afspraak gemaakt bij een bedrijf die scootmobielen verkocht. Tweedehands en nieuw. We werden uiterst vriendelijk ontvangen en geholpen. Mijn oog werd meteen getrokken naar een klein metallic rood modelletje. Precies wat ik zocht. Opvouwbaar en smal. Ik heb daar in meerdere scootmobielen gezeten maar een prothese laat zich niet in elke houding drukken dus er vielen er al snel een paar af. Zelfs hele dure modellen waren niet ideaal. Na een rondje op 2 modellen bleef ik bij mijn eerste keuze. Het rode model. Tweedehands en als je goed kijkt wel wat bekrast. Maar voor mij perfect!

Dus zo gebeurde het; toen het donker was ben ik een rondje door de buurt gaan rijden samen met mijn hondjes. Die dribbelen rustig naast het karretje mee. Bij het oversteken gaan ze tussen mijn benen op het plankje zitten. Heel schattig en goed voor hun lijn. Want nu moeten ze ineens weer veel meer lopen. Hahaha. Nu hoor ik je denken....in het donker? Ja nog wel even in het donker want voor mij blijft het nog even een dingetje. Ik... in een scootmobiel. Maar het was heerlijk om, nadat het ene hondje een rondje gelopen had, gewoon nóg een rondje te kunnen maken met de andere hond! Het geeft weer net een beetje meer vrijheid. Ook als we wat verder we wat verder weg gaan, Dus, áls je me ziet rijden (en nee dat is nog niet op t winkelcentrum of in de supermarkt) zwaai je dan even naar me? En begrijp je dan dat ik het best een dingetje vind om hier in rond te rijden? 

Dank je wel lieve mensen!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Frederieke
3 jaar geleden

Ohhhh, ik word boos in jouw plaats! Weet niet of ik wel beleefd zou kunnen blijven tegen mensen die jou de maat moeten menen te nemen. Je kán nu (met je geweldige rode snelheidsduivel, yes!) per ongeluk tegen hun schenen rijden. ‘Oeps, sorry’ 😈 Geniet van je extra vrijheid!

Mariëlle
3 jaar geleden

Wat erg dat mensen zo reageren! Fijn voor je dat je toch besloten hebt een scootmobiel aan te schaffen. Hij ziet er mooi uit! Als je het gezellig vindt, lopen Luna en ik graag een keertje overdag een rondje met je mee 😘

Zwannie
3 jaar geleden

Goed gedaan Lysette. Hoop dat je snel met trots en een opgeheven hoofd rondjes kan maken.

Ik heb overigens ook wel eens in zo'n moment van onmacht tegen iemand geroepen "dan had je ook kanker moeten hebben". Dus niks menselijks is mij vreemd.

Esther Radstaak-Brookman
3 jaar geleden

En... zo leveren we steeds meer 'normale' dingen in. Lieve Lysette en alle andere survivors vanaf deze kant van de laptop een big ((((Hug)))))

Dimphy
3 jaar geleden

Om pisnijdig van te worden.👿Ik hoor deze verhalen ook vaak van mijn patiënten met NAH, waar ook niet altijd iets aan te zien is. Mensen staan zo snel met hun oordeel klaar. Ik ben dan niet ziek, maar kan me levendig voorstellen wat dit met je doet. En jouw opmerking naar deze vrouw is pijnlijk, maar geweldig. Ze zal het niet snel nog eens doen denk ik😂Maar wat super dat je een scootmobiel hebt. Flinke stap! Het zal je zoveel meer bewegingsruimte geven en minder pijn. Maar dat het moeilijk is snap ik. 😘😘

Nicolette
3 jaar geleden

Nou ik vind het KEI STOER van je scootmobiel!! Goed gedaan en heel verstandig xxx
En die mensen bij de invalide parkeerplaatsen... ach... het zegt meer over hen dan over jou, maar wel goed dat jij je reactie klaar hebt👍🏻😘

Jaap
3 jaar geleden

Wat ben je toch stoer !

Ik wens je veel moed om te genieten van je je nieuwe mobiel.

Corry
3 jaar geleden

Lysette ik snap je woede en onmacht , er zijn zoveel onbeschofte mensen . En wat fijn dat je zo’n mooie scootmobiel heb . Het is maar even wennen meiske ,ik had dat ook toen ik met de rollator moest gaan lopen . Geniet van je vrijheid 😘😘😘

Dorien
3 jaar geleden

Alles wat ik zou willen zeggen wordt door andere al gezegd...... ik zeg scheur erop los!

Han
3 jaar geleden

Ik sluit me aan bij de andere reacties! En wat dat je toch de moed had om een scootmobiel aan te schaffen! Sterkte voor de MRI scan....😘

Han
3 jaar geleden

Sorry een foutje .moet zijn goed dat je de moed had.....

Monique
3 jaar geleden

😘😘😘

Jessica bastiaansen
3 jaar geleden

Slimme zet lysette een scootmobiel. Ziet er goed uit 👍🏻

Huibert
3 jaar geleden

Goed dat je een scootmobiel hebt gekocht! Zelf kan ik ook niet zo ver lopen en ook ik had last van een "stigma". Tot ik het een keer probeerde tijdens een dagje in een bekend sprookjespark in Kaatsheuvel (reclame maken........ :) ) Het is toch best makkelijk! :)
Goed van je! Absoluut niet nodig om je er voor te schamen! En als ik je zie groet ik je zeker!

Renate
3 jaar geleden

Te triest voor woorden, die reacties die je krijgt op straat. Maar goed dat je je weerwoord hebt! Wat de scootmobiel betreft; ik vind hem prachtig en ik denk dat je hierdoor meer vrijheid hebt om de dingen te doen doe je wilt doen. Dat gun ik je van harte en ik geef je dan ook groot gelijk dat je hem hebt aangeschaft!!!

Addie
3 jaar geleden

Nu pas je verhaal gelezen.
Inderdaad triest dat mensen als er weinig aan je te zien is ze je beperking onderschatten.
Ik haat het dat je , je steeds moet verdedigen.
Goed dat je een scootmobiel heb aangeschaft.
Ik vind je een topper!

Karin van Abeelen
3 jaar geleden

Wat een verschrikkelijke mensen zijn er toch !!
Ik herken dit helaas ook met mijn schildklierprobleem. Ik kom een oude kennis tegen die mij van top tot teen bekijkt en zegt :”zooo!! Zo te zien gaat het met jou ook goed!! “ (kijkt nog eens van boven naar beneden met een afkeurende blik) Waarop ik zeg: “en dat baseer jij op het feit dat ik dikker ben geworden ? Zou jij mijn schildklierprobleem willen hebben dan?” Ze schrikt, wordt rood en begint te stotteren, mummelt een excuus en ik draai me om en loop weg. Maar het leed is al geleden. De tranen stromen al over mijn wangen 😢😢

Jij bent een topper!! En ik ga zwaaien als ik je zie in je scootmobiel🥰😘

liset
3 jaar geleden

Arme Karin,
Wat kunnen mensen toch gemeen zijn. Je bent een geweldig mooie vrouw, van binnen én van buiten.
x

Marian Wijling
3 jaar geleden

👋🏻👋🏻