1. Hoe het begon......deel 1

Gepubliceerd op 1 oktober 2019 om 18:00

Het is november 1985. Het is herfst. Overal liggen blaadjes op de grond, mooi vind ik dat. Ik hou van de herfst met zijn mooie kleuren en langzaam kaal wordende bomen. Ik verheug me op sinterklaas. Nog een paar weekjes en het is zover. Gezellig vind ik dat altijd, pepernoten en cadeautjes. Thuis gaat dan de open haard aan (de enige keer per jaar) en mijn vader denkt volgens mij nog steeds dat ik in sinterklaas geloof, hij klopt nog steeds op de deuren en strooit pepernoten, en als de bel gaat staan er pakjes voor de voordeur. Met een triomfantelijk gezicht kijkt hij dan naar mij en mijn broer. Maar ik heb hem door hoor, maar doe net of ik van niets weet. Mijn broer van 16 vindt mij kinderachtig omdat ik niks tegen mijn vader hierover zeg. Maar dat kan me niks schelen. Ik vind deze traditie veel te leuk.     

Het weekend is weer voorbij en het is vandaag een gewone maandag.  Maandagen zijn saai. School is saai. De basisschool is saai, gelukkig mag ik volgend jaar naar de middelbare school, tenslotte ben ik al 11. De basisschool is voor kleuters. Dit laatste jaartje nog en dan ben ik weg hier. In gedachte loop ik naar school. Vandaag hebben we gym, ik hou niet van gym. Eigenlijk heb ik nooit van gym gehouden maar de laatste tijd al helemaal niet. Ik kan niet zo goed meer rennen. Waarom weet ik eigenlijk niet, het lukt me gewoon niet. 

Omkleden en hup de gymzaal in. Er staan verschillende attributen in de gymzaal, touwen, hoepels, pilonnen. Er worden groepjes gemaakt. Je kent het wel, 3 kinderen staan vooraan en mogen ieder elke keer iemand toevoegen aan hun groepje net zo lang tot er niemand meer overblijft. Uiteraard word ik weer als 1 van de laatste gekozen. Sporten is nou eenmaal niet mijn meest favoriete bezigheid en ik ben er ook niet goed in. Alleen wel in tennis, maar dat doe ik in mijn vrije tijd, als hobby. Maar nu moeten we eerst deze gymles door zien te komen. We beginnen met een korte sprint. Hardlopen dus... ook dat nog. Ik vertel aan de gymleraar dat het mij echt niet lukt om te rennen. Hij gelooft me niet en denkt dat ik onder de sprint uit wil komen. Ik moét van hem sprinten en liefst een beetje tempo want hij heeft niet de hele dag de tijd. Een diepe ademteug en dan probeer ik zo goed en kwaad als het kan te rennen. Mijn been zwabbert alle kanten op, ik merk dat ik hem niet goed kan strekken en dat ik kracht in het been mis. Ik strompel en loop erg mank. De gymleraar ziet het en neemt me apart. Hij vraagt wat er aan de hand is. "Het lukt me niet" , zeg ik en ik kijk beschaamd naar beneden. Mijn knie doet pijn en de gymleraar ziet dat ik serieus ben. Hij zegt dat ik naar mijn klassenleraar moet gaan die op de tribune zit, hij moet verder beslissen wat te doen. Nagekeken door de hele klas strompel ik naar de leraar. Na mijn verhaal verteld te hebben bekijkt hij mijn knie en ik zie aan zijn gezicht dat  hij schrikt. "Wat is je knie dik! Weten je ouders dit ?" Waarop ik zonder iets te zeggen nee knik. Ik mag me aankleden in de kleedkamer en naast hem op de bank wachten tot de les afgelopen is. Fijn om op deze manier de gymles door te brengen, lekker warm en rustig kijkend op de bank. Ik vind het wel prima zo en maak me nergens zorgen om.

 

Bij thuiskomst laat ik mijn knie aan mijn ouders zien waarop er een afspraak met de huisarts gemaakt wordt. De volgende dag gaan we erheen. Er word gevoeld en gekeken en nog eens gevoeld. Het is volgens de huisarts overduidelijk: "je hebt vocht in je knie van het tennissen, je hebt je vast verstapt dan kan dit gebeuren. Je moet een strakke band om je knie laten aanmeten bij de sportwinkel en dan zie ik je over 3 weken terug, dan zal het wel stukken minder zijn". We lopen naar buiten, ik baal want ik mag voorlopig niet tennissen en zo'n band om mijn knie zie ik ook niet zitten. Dezelfde middag zit ik bij de sportzaak voor een strakke band. "Ja! typisch gevalletje van vocht in de knie", zegt de man van de sportzaak nog...

 

2,5 week later...

Elke dag loop ik op en neer, van en naar school. Aan het begin van de dag , tussen de middag, en aan het einde van de schooldag. Het schoolbeleid geeft aan dat je niet op de fiets naar school mag komen. Het was niet heel erg ver lopen. 15 Minuutjes per keer. Maar dat kleine stukje werd zwaar, het was ver, en mijn knie voelde zo wiebelig en beurs. Dus ik liep wat mank en was doodmoe na dat kwartiertje lopen. Ik kon mijn been niet goed strekken maar ondertussen ook niet meer goed buigen, het was net of er in mijn knie iets in de weg zat. Mijn knieband droeg ik heel trouw. Ik vond het wel stoer staan. Want zo zag iedereen dat er iets met mijn knie aan de hand was en hoefde ik niet uit te leggen waarom ik mank liep. Ik vertelde dat ik me verstapt had met tennissen, want dat had de dokter toch gezegd?   

Soms als ik naar huis ging dan zag ik Rob. Rob was kaal en had maar 1 been. Waarom was hij kaal? En waarom had hij maar 1 been? Ik wist het niet. Hij liep met krukken en keek altijd vrolijk. Rob bofte maar want hij werd elke dag door zijn moeder opgehaald en gebracht met de auto en ik moest vandaag weer dat  hele eind naar huis lopen. Ik zuchtte diep en schopte tegen een mooi rood gekleurd blaadje met mijn voet. "Auw", zelfs dat deed zeer. Onderweg naar huis hoorde ik ineens; "hey, wil je een lift?" Een bekende stem, ik keek om en zag mijn vader aan komen fietsen. Hij kwam van zijn werk. "Ja graag, dan hoef ik tenminste niet meer te lopen". Blij liep ik naar hem toe, gaf hem een kus en zwaaide mijn been over de bagagedrager en toen.......AUW...AUW....AUW!!!!!!  Ik stootte mijn knie precies op de dikke plek tegen de punt van de bagagedrager. Ik huilde en tranen stroomden over mijn wangen, de pijn die ik voelde was bijna ondragelijk. "Papa ik heb zo'n pijn, help me alsjeblieft, laat het weg gaan, het brandt zo!" Het gezicht van mijn vader zal ik nooit vergeten, hulpeloos, geschrokken, niet wetend wat te doen. "Dit is toch niet normaal", waren zijn woorden, "dit kan zo echt niet langer." Voorzichtig met mij achterop fietste hij naar huis, ik huilend, hij in gedachten verzonken.....         


A.s. zondag 12.00 uur deel 2 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

jaap
3 jaar geleden

O, Lysette.
Hier word ik wel even stil van.
Erg mooi geschreven.

Frederieke
3 jaar geleden

Prachtig, lieve Lysette, echt heel mooi geschreven. Dikke kus!

Han
3 jaar geleden

Ik ben er van onder de indruk. Wat heb je dit mooi geschreven !
Lieve groet en ik kijk uit naar het vervolg

Es
3 jaar geleden

Lieve Lysette en zo begon de hel op aarde.
Rete trots op jou!

Pauline Witte
3 jaar geleden

Lieve Lysette,

Ontroerd door je verhaal...even stil...........kijk uit naar t vervolg lieverd😘

Ghislaine
3 jaar geleden

Mooi en pakkend geschreven. Nu al brok in mijn keel❤️

Monique
3 jaar geleden

Stil van 😘

Leonie
3 jaar geleden

Lysette, wat ontzettend mooi dat jij jouw verhaal wil delen met ons.
Indrukwekkend om dit te lezen.
Ik ga het dan ook zeker volgen.
Lieve groet, Leonie

Harriette Janssens
3 jaar geleden

Hè Lisette, ik ken je van het koor maar ik ken je verhaal achter jou niet. Met ingehouden adem, bang voor wat er komen gaat, heb ik je verhaal gelezen en ga je zeker volgen...

Nick Defesche
3 jaar geleden

Oef. Raak!

Prachtig

Régine
3 jaar geleden

Ik zit helemaal in je verhaal Lysette, wat knap geschreven, krijg er kippenvel van...en wat goed dat je dit deelt😘

Dimphy
3 jaar geleden

Goed dat je dit doet Lysette. Prachtig en ontroerend geschreven. Ga het vervolg zeker lezen.🍀

Karin van Abeelen - van Leur
3 jaar geleden

Mooi geschreven !! Ik kijk uit naar deel 2😘

Ciska
3 jaar geleden

Mooi geschreven Lysette ❤️

Karin
3 jaar geleden

Heel mooi geschreven! Talentje!
Een herkenbaar begin van de ellende die ging komen...
Ik kijk uit naar zondag 🌸

Eva
3 jaar geleden

Wat een ontzettend mooie website; zowel inhoudelijk als de vormgeving - echt heel indrukwekkend! Bijzonder om zo mee te mogen lezen met jouw ervaringen; heel mooi én waardevol!

Dorien
3 jaar geleden

Wat een indrukwekkende start van je verhaal, en wat goed dat je dit doet en durft.
Onwijs dapper en goed van je om jouw eigen verhaal op 'papier' te zetten. Ik lees ook weer graag je vervolg.

Marian
3 jaar geleden

Heel stoer dat je dit doet.... Jouw verhaal...jouw woorden....ze komen binnen....aangrijpend..#pikteentraantjeweg

Liefs, Marian

Valerie
3 jaar geleden

Aangrijpend om te lezen...Knap dat je dit doet. Heel veel succes met verder schrijven!

Nathalie
3 jaar geleden

Jeetje Lysette, wat mooi geschreven als een film trekt het verhaal aan mij voorbij😘

Renate
3 jaar geleden

Hoi Lysette,
Wat mooi dat je via deze weg ons kennis laat maken met jouw verhalen. Ik ken je van school en van het koor, maar eigenlijk ken ik je niet echt, niet het verhaal wat je hier verteld. Ik ga het zeker volgen!

Ilse
3 jaar geleden

We kwamen elkaar in de brugklas tegen, we gingen op kamp en sliep met jou samen in een huisje. Heftig om je been te zien, maar nooit over daarvoor gesproken. Ik ga je volgen.

Jessica
3 jaar geleden

Hoi lysette wat mooi dat je jou verhaal wil delen . Wordt er een beetje stil van .

Pauline Witte
3 jaar geleden

Lieve Lysette, tranen rollen over mn wangen, wat moest jij allemaal door maken als meisje van 11 in de bloei van je leven. Ik weet nog toen "DE" ziekte mij, nu 13 jaar geleden, overkwam , hoe ik me voelde en t mn leven veranderde...wat moet n meisje van 11 dan wel niet doormaken.....Je beschrijft t zo prachtig, ik zie het als n film op mn netvlies, als ik het lees. Wat bijzonder dat je het wilt delen...mooi mens❤😘

Ook Jacques
3 jaar geleden

Prachtig geschreven en toen nog zo nietwetende.

Babs
3 jaar geleden

Wat fijn dat ik je van zo dichtbij mag meemaken. Mooi geschreven schat. Liefs😘💋

Mieke Spaibk
3 jaar geleden

Wauw ik ben er stil van. Wat kun je mooi schrijven😘

Mieke Spaink
3 jaar geleden

Wat een onmacht en pijn😢
💋

Mieke Spaink
3 jaar geleden

Lieve Lysette, zo mooi beschreven en zo goed dat je dit doet! Wat een angst... stil van! 😘

Judith
3 jaar geleden

Wat ontzettend mooi en goed kan jij schrijven.Het raakt mij heel erg😢😘

Mieke soaink
3 jaar geleden

Zo mooi geschreven!
Wat een wirwar aan gevoelens Lysette😢
😘

Michelle
3 jaar geleden

Wauw lysette wat mooi geschreven!