2. Hoe het begon......deel 2

Gepubliceerd op 6 oktober 2019 om 12:00

Eenmaal thuis gekomen werd de stemming er niet beter op. Mijn vader praatte zachtjes met mijn moeder en ik zat er maar een beetje verloren bij. De pijn was wat minder, maar de bult op mijn knie zeker niet. Ik wreef verdrietig over mijn knie heen. Wat is er toch aan de hand met me? Waarom heb ik zo'n pijn in mijn knie? Ik kijk maar mijn dikke knie, het lijkt wel of hij nog dikker is geworden. Papa zit aan de telefoon, ik hoor hem met iemand praten. Het gaat over mij... "We gaan naar de dokter", zegt hij als hij opgehangen heeft.  "Morgenochtend zijn we als eerste aan de beurt bij de huisarts", zegt mijn vader weer. Maar ik moet toch naar school? Ik kan toch niet zomaar niét naar school gaan?  Mijn vader zegt dat ik best een dagje school kan missen. Dat heb ik hem nog nooit horen zeggen, hij vind het vast belangrijk dat ik naar de dokter ga...?                                                                                                                                                                                

De volgende ochtend zitten mijn vader en ik al vroeg bij de huisarts. Het voelt een beetje raar in mijn buik, eigenlijk hoor ik nu op school te zitten en mijn vader op zijn werk, maar we zitten allebei hier bij de dokter. Heel vreemd voelt dit. We worden binnen geroepen. De dokter voelt weer aan mijn knie en zegt hetzelfde als ik al dacht. "Het lijkt wel of je knie nu weer dikker is geworden? Heb je je band wel goed gedragen?" Ik knik bevestigend op allebei zijn vragen. De dokter gaat achterover zitten in zijn stoel achter zijn grote bureau en zegt tegen mijn vader dat hij wil dat we een foto laten maken in het ziekenhuis. Een klein vreugdesprongetje vult mijn buik, dan mag ik nog wat langer wegblijven van school en met papa op stap vandaag! Dat is onverwacht en gezellig. ik geef de dokter met een vrolijke lach een hand en we stappen in de auto op weg naar het Elisabeth ziekenhuis.                                                                                                             

Ik kwebbel vrolijk en mag zelfs voorin zitten omdat mama er niet bij is. Papa is stil. Waarom hij stil is durf ik niet te vragen, hij kijkt ook een beetje bedenkelijk... Misschien is het beter als ik nu ook maar even stil ben.                     

Stilletjes kijk ik naar buiten, het is begin december, bijna vieren we sinterklaas. Aanstaande zaterdag vieren we pakjesavond. Het is nu donderdag, dus nog 2 nachtjes slapen en dan begint de gezelligheid. Het begint al een beetje te vriezen zie ik. Er ligt een klein laagje ijs op de enkele rood gekleurde blaadjes die nog aan de boom hangen. Mooi is dat om te zien. Het is fris, ik trek mijn jas wat dichter om me heen als we op de parkeerplaats van het ziekenhuis uitstappen.

We moeten naar de röntgenafdeling zegt papa. Wat is het ziekenhuis groot! Ik kijk om me heen en zie heel veel mensen lopen. Wat is het druk hier, en het is pas zo vroeg op de dag? We lopen een heel eind en dan zijn we eindelijk waar we moeten zijn. Papa meld ons aan bij een balie en we moeten op een stoeltje plaats nemen in de wachtkamer. We hoeven maar kort te wachten want er komt een mevrouw naar me toe die zegt dat ik met haar mee mag lopen. Ik sta op en kijk mijn vader aan; "kom je?" zeg ik. De mevrouw zegt dat mijn vader niet mee mag en dat hij hier moet blijven wachten tot ik weer terug kom. Mijn handen worden klam en ik word een beetje zenuwachtig, waarom moet ik helemaal alleen in dit onbekende ziekenhuis met die onbekende vrouw mee? Langzaam loop ik achter haar aan, een beetje in tweestrijd, het liefste wil ik teruglopen naar de wachtkamer maar ik besef me ook wel dat dat geen optie is. Ik draai me om en zwaai nog een keer naar mijn vader. "We zijn er", zegt de vreemde mevrouw ineens. Ik sta voor een klein hokje. Zou er zo meteen iemand met een fotocamera naar dit hokje toekomen? Dan ben ik snel klaar want een foto is tenslotte snel gemaakt. 

De mevrouw zegt dat ik mijn broek, sokken en schoenen uit mag doen en dat er dan zo iemand door een andere deur mij op komt halen. Braaf doe ik wat me verteld word en ik ga op een krukje zitten om te wachten. Wat een saai hok is dit, een krukje, een spiegel en een klein haakje voor je jas. En twee deuren, eentje om binnen te komen en nog een andere. Maar waar die heen gaat weet ik niet. Meer is er niet in dit hokje. Na een korte klop op de andere deur komt er weer een vreemd gezicht de kamer in en weer moet ik meekomen. Ik loop die andere deur door en ineens sta ik in een grote koude donkere ruimte waar een gigantisch groot ding staat. Ik kijk met grote ogen om me heen, wat is dit voor een ding. Er zijn meerdere mensen in deze ruimte en allemaal zijn ze heen en weer aan het lopen. Ik zie in de ruimte een groot raam en daarachter zie ik ook nog mensen staan. Ik voel me ineens heel klein, en ik wil eigenlijk het liefst een beetje huilen. Maar ik houd me in, ik ben tenslotte al 11. Ik heb het koud en sla mijn armen om me heen.

Een mevrouw zegt me ineens dat op de tafel mag gaan zitten (mag ik thuis nooit) en mijn benen moet strekken. Ik ga op de tafel zitten waar een laken op ligt. De tafel voelt keihard. Een andere mevrouw schuift een groot vierkant ijzeren ding onder mijn dikke knie. Brrr, dat voelt ook al zo koud. Wat is dit toch allemaal? Niemand legt me iets uit. 

Ineens loopt iedereen weg en ze verdwijnen allemaal achter het grote raam achter in de kamer. "Even heel stil liggen, de foto wordt nu gemaakt". Dus dit bedoelen ze met een foto maken? Wat een aparte manier zeg, ik vond die fotocamera toch een snellere oplossing. De mevrouwen komen weer terug en ik moet nu gaan liggen, op mijn zij, en weer komt die harde plaat onder mijn knie. Ai, pijnlijk dit keer. "Niet bewegen, heel stil liggen, we maken nu de foto". Ik bijt op mijn lip om de pijn minder te voelen. Niemand lijkt het te zien want iedereen is weer verdwenen achter het raam.         

Ik hoor een hoog piepgeluid en een paar tikjes. Na een stuk of vijf foto's (ik moest zélfs op mijn buik liggen!) mag ik me weer aankleden in datzelfde kleine hokje. De mevrouw zegt dat ik daar weer moet wachten of de foto gelukt is. Ik voel me een beetje verward. Niemand verteld me iets of legt me iets uit. Rustig kleed ik me aan en ik denk aan wat er net allemaal gebeurde. Aan die donkere ruimte en alles wat daar plaats vond. Hoe zou zo'n foto eruit zien? Waarom was het daar zo donker, waarom liep iedereen de hele tijd weg als er een foto werd gemaakt? Waarom mocht mijn vader er niet bij zijn? Stilletjes ga ik weer op mijn krukje zitten en wacht. En wacht Pfff, wat duurt dit lang. Opeens word er op de deur geklopt en gaat de deur weer open, vervolgens komen er wel 10 mensen die ik niet ken dat kleine hokje in. Allemaal hebben ze een witte jas aan. "Hallo Liset", zegt één witte jas, "deze mensen willen allemaal jouw knie even zien, blijf maar even rustig zitten". Wat gebeurd hier! Ineens is dat kleine hokje vol en zitten er mensen aan mijn knie te voelen. Een paar staan er naar te kijken en één meneer die ook een witte jas aan heeft is van alles aan het vertellen tegen die anderen witte jassen. Ik snap er niks van. Stilletjes met gebogen hoofd laat ik het maar gebeuren, ik durf niks te zeggen. Een meneer vraagt of ik mijn been kan buigen en strekken en ik moet voor doen wat er nog wél lukt. Gelaten doe ik wat hij zegt. En ineens, net zo snel als dat ze gekomen zijn verdwijnen ze allemaal weer door de deur. Geen doei, geen hand, geen bedankt, niks. En daar zit ik weer, alleen. Mijn hoofd maakt overuren.                            

 

De eerste mevrouw komt weer en zegt dat ik mag gaan. De foto was goed gelukt zegt ze. "Weet je de weg terug naar je vader?" Natuurlijk weet ik die! Ik knik enthousiast en ben blij dat ik mag gaan. Ik vlieg bijna de kamer uit en loop enthousiast maar voorzichtig de gang op. Nog de hoek om en dan ben ik er. Lachend loop ik de hoek om, daar staat mijn vader! Maar hij is niet alleen, er staat weer zo'n witte jas. Ze staan samen te praten. De witte jas is een grote stevige man die heel serieus kijkt. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen, schoorvoetend loop ik erheen. De man lacht naar me en zegt hallo. Ik zeg zachtjes hallo terug, dan geeft hij mijn vader een hand en geeft hij mij een harde aai over mijn hoofd. Mijn speldjes voel ik los schieten. Hij zegt tegen mij en mijn vader dat hij ons heel veel sterkte wenst de komende tijd. Sterkte? Waarmee? Dan verdwijnt de witte jas en beginnen wij naar de uitgang te lopen. Enthousiast vertel ik mijn vader wat er allemaal gebeurde daar in die donkere ruimte. Het voelde als een heel avontuur. Nu ik weer naast mijn vader aan zijn hand loop voel ik me ineens weer heel stoer en vergeet ik even dat ik me zojuist nog heel klein en eenzaam voelde. Papa is nog steeds stilletjes. "Papa, gaan we nu naar huis? Dan kan ik alles aan mama vertellen!" "Nee sorry", zegt hij, "de dokter die we net op de gang zagen vertelde mij dat we nu eerst naar de huisarts moeten. We bellen mama en vragen of ze ook naar de dokter toe komt".                                   

Wat duurt deze dag lang zeg, nu weer naar de huisarts, daar begonnen we vanmorgen ook al mee. Twee keer op een dag vind ik best een beetje veel. Eenmaal bij de huisarts mogen we van de assistente mama bellen met de vraag of ze ook hierheen komt. Ik mag zelf bellen. Mama snapt er niks van dat ze ineens hierheen moet komen, maar ze beloofd dat ze eraan komt. Papa word ondertussen binnen geroepen bij de dokter, ik mag niet mee. Ik moet in de wachtkamer wachten. Ik besluit om mama buiten op te wachten. Ja daar komt ze aan op de fiets, ze kijkt een beetje geschrokken : "waarom moet ik komen?" hijgt  ze een beetje van het fietsen. Ik haal mijn schouders op en zeg dat papa al binnen is. Ze vliegt bijna naar binnen en ik blijf weer alleen achter. Eenmaal weer terug binnen ga ik op een leeg stoeltje zitten in een hoekje van de wachtkamer. Ik pulk een beetje aan mijn vingers en kijk een beetje verlegen om mij heen. Er zijn meer kinderen maar die zitten allemaal naast hun vader of moeder. Weer duurt het wachten enorm lang. En opeens gaat de deur open, papa staat daar. "Kom je ook binnen? Mama is hier ook." Ik bekijk zijn gezicht heel goed, er klopt iets niet, zijn gezicht is anders. Hij ziet witjes en ik zie dat hij gehuild heeft. Zijn ogen zijn rood. Papa huilt nooit.  Zal ik het vragen aan hem? Nee ik durf het niet, met een gebogen hoofd loop ik de kamer van de dokter binnen. Papa houdt de grote deur open voor mij. Ik voel een spanning in mijn buik en op mijn schouders. Ik houd mijn adem een beetje in. Langzaam loop ik alleen de grote deur van de spreekkamer van de dokter binnen....©

-de rode koffer-

A.s. zondag 12.00 uur


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Leonie
3 jaar geleden

Jeetje Lysette wat is er op dat moment veel door jouw bolletje gegaan als jong meisje..... En wat beschrijf je het mooi....ik zie het allemaal voor me....
Indrukwekkend hoor....

Zwannie
3 jaar geleden

Wat prachtig geschreven. Zo herkenbaar voor mij. Ik was ook 11 en wordt terug in de tijd gezogen. Ik wacht gespannen op het volgende deel. 😘

Frederieke
3 jaar geleden

Prachtig geschreven, Lysette! Jij helemaal alleen in het kleedhokje van de röntgen, al die witte jassen die even komen kijken en jij die daar maar zit en niets krijgt uitgelegd...

Esther Vermeulen
3 jaar geleden

Hoi Lysette,ik weet het nog zo goed,wat een vreselijke tijd voor jullie.mooi geschreven en goed dat je het van je af schrijft.

Karin van Abeelen
3 jaar geleden

Jeetje Lysette, Ik ben er gewoon bij!! Ik zie en voel het gewoon allemaal 😞 Ik wil het volgende deel nu!! Zo goed dat je dit doet en heel mooi verwoord 💋

Dianne
3 jaar geleden

Indrukwekkend! Helaas kan ik mij weinig meer herinneren van deze periode. Vandaag is het precies 24 jaar geleden dat ik die bewuste foto moest maken...

Goed van je dat je het zo "op papier" zet!

Arjan
3 jaar geleden

Lieve Lysette, wat mooi beschreven. M’n complimenten! Maar zo herkenbaar. Het lijkt wel of ik m’n eigen verhaal lees. Het is af en toe even diep ademhalen, slikken of een traantje wegpikken. Bedankt weer!

Marian
3 jaar geleden

Pfff Lysette, heftig verhaal... mooi en gevoelig omschreven...

Dimphy
3 jaar geleden

Alsof ik erbij was, zo helder en mooi schrijf je het. Bedankt dat ik mee mag lezen. 😘

Ni
3 jaar geleden

Brrrr, kippenvel.
De donkere wolken die zich boven jouw 11 jarige leventje verzamelden. Jij die niks doorhad. Of toch wel een beetje.
Dank voor het delen. Ik wacht met smacht op het volgende deel

Dorien Jonkers
3 jaar geleden

Ik kan weinig herinneren van mij eigen tijd, maar zoals jij jouw verhaal beschrijft......ik zie het helemaal voor me en voel de emotie.
Weer goed beschreven!

Karin Schlingmann
3 jaar geleden

Prachtig beschreven!
Op 5 december had ik mijn second opinion bij Dokter Voute. Ook die bewuste sinterklaastijd...
Het röntgenhokje waar je moet wachten of de foto gelukt is... wat hebben we daar allemaal vaak gezeten. Bleh!
Bedankt weer voor het delen van jouw verhaal.

Ciska
3 jaar geleden

Wat n Mooi geschreven hoofdstuk. Ik Heb Het Met n brok In mijn keel gelezen. Je schrijft geweldig en is n boek waard 👍😘😘

Han
3 jaar geleden

Wat heb je deze moeilijke periode in je jonge leven mooi beschreven. En wat een angstige tijd was het voor jou en je ouders...

Oom Jacques
3 jaar geleden

😢

Nori
3 jaar geleden

Ik voel een knoop in mijn maag bij het lezen van de blogs. Ik ben met LCH geboren en toen ik 11 maanden was, kwam de diagnose. Ik was te jong om me deze spanning te kunnen herinneren, gelukkig. Mijn moeder zegt altijd dat zij de spanning wel ruim voor ons beiden heeft beleefd. Knap dat je dit zo neerzet. Voor velen een herkenning, lees ik al😊

Huibert
3 jaar geleden

Heel mooi geschreven. Complimenten voor jou!

Daniëlle
3 jaar geleden

Ik ...... pffff heb even niet de juiste woorden.