3. De rode koffer

Gepubliceerd op 13 oktober 2019 om 12:00

Terwijl ik langzaam naar binnen loop om tijd te rekken kijk ik een beetje schuchter om me heen. Ik voel me heel erg ongemakkelijk en ik weet niet of ik moet lachen of huilen. De dokter zit achter zijn bureau met een grote map voor zich, mama zit tegenover hem op een stoeltje. Naast haar staat een leeg stoeltje. Papa loopt achter mij en sluit de deur. Het lijkt wel of ik opgesloten word en ik geen kant op kan. Het ongemakkelijke gevoel in mijn buik wordt steeds groter. Waarom is iedereen zo stil? Mama zegt dat ik op het lege stoeltje naast haar en tegenover de dokter mag gaan zitten. Zij zit naast mij en papa leunt tegen de muur naast de deur. Hij ziet eruit alsof hij elk moment om kan vallen. Mama zit een beetje te frunniken aan haar handen, verder zegt ze niks. Ze lacht niet, ze kijkt serieus en vermijd mijn ogen. Dan zoek ik maar houvast in de ogen van mijn vader maar ook daar vind ik het niet. Ze zitten een beetje in hun eigen wereldje lijkt het wel. Waarom? Wat is er toch?

"Zo Liset, daar ben je weer", zegt de dokter ineens. Ik schrik een beetje van hem en ik trek mijn ogen van mijn ouders af en kijk naar hem. Een grote strenge man achter zijn bureau. Ik ben altijd een beetje bang van hem. "Je hebt vanmorgen foto's laten maken in het ziekenhuis en nu ben je weer hier voor de uitslag." Ik knik mijn hoofd zachtjes op en neer. "We zien op de foto een grote witte vlek ter hoogte van je knie. Het lijkt erop dat er een grote ..eh.. ontsteking in je knie zit en daarvoor moet je naar het ziekenhuis hier in Tilburg. Ze gaan je daar verder onderzoeken." Er schiet direct van alles door me heen. Dit valt toch wel mee? Maar waarom dan naar het ziekenhuis? Ik kijk naar mijn ouders, mijn vader veegt zijn ogen af, hij heeft rode ogen en hij ziet er gebroken uit. Mama kijkt naar haar handen op haar schoot, ik zie dat ze zich ongemakkelijk voelt en dat ze niet weet wat ze moet zeggen. NIEMAND zegt iets. Waarom lacht er nu niemand van opluchting? Waarom zegt niemand tegen me dat het allemaal wel meevalt? Waarom trekt niemand mij op schoot en troost me zodat dit ongemakkelijke gevoel in mijn buik weg gaat?

Vragend kijk ik de dokter aan en vraag : "Is dit hetzelfde als een ontsteking aan bijvoorbeeld je vinger? Als je een wondje hebt wat niet goed geneest?" De dokter kijkt in een flits mijn vader aan en mijn vader knikt bijna onzichtbaar naar hem. Ik zie het vanuit mijn ooghoeken, maar doe net alsof ik het niet gezien heb. "Ja, net als aan je vinger", zegt de dokter terwijl hij weer naar mij kijkt. Waarom kijkt hij ineens zo vriendelijk naar me en waarom praat hij zo aardig? Dat doet hij anders ook nooit.
Diep in mij borrelt een nieuw onbekend gevoel omhoog. Een gevoel dat ik nog nooit gehad heb, een gevoel wat mij tot nu toe onbekend is. Een heel naar gevoel. Het is het gevoel van wantrouwen. Ik geloof de dokter niet. Ik geloof mijn ouders niet. Lang tijd om bij dit gevoel stil te staan is er niet. De dokter staat op en zegt dat hij het ziekenhuis gaat bellen om alles in orde te maken. O ja...het ziekenhuis, dat was ik alweer vergeten...Maar? Mijn hoofd zit vol vragen en mijn rare gevoel in mijn buik gaat niet weg, maar voor ik het weet sta ik met papa en mama weer in de wachtkamer. Ik kreeg nog een hand van de dokter en hij zei: "we zien elkaar vast snel weer."  Daarna kreeg ik een aai over mijn hoofd. Dat is de tweede dokter al die dat doet vandaag. Waarom doen ze dat toch allemaal? Ik ben toch geen klein kind meer.   

En wat  bedoelde hij eigenlijk met zijn zin: we zien elkaar vast snel weer. Ik was toch echt niet van plan om elke week bij die engerd op de stoep te staan. Papa en ik vertrekken met de auto naar huis en mama op de fiets. "Pap? Een ontsteking is toch niet zo heel erg? Daar kun je toch een pilletje voor krijgen, waarom moet ik dan naar het ziekenhuis?" Papa is stilletjes en ziet er zo anders uit. Hij zegt dat ze in het ziekenhuis gaan kijken welk pilletje het beste voor mijn ontsteking kan helpen. Verder zegt hij niks. Ik besluit om me maar niet te druk te maken en maar gewoon braaf naar dat ziekenhuis toe te gaan zo erg kan het toch allemaal niet zijn? 

Eenmaal thuis gekomen voelt alles zo anders. Ik heb het gevoel dat mijn ouders boos zijn op mij. Er hangt net zo'n spanning in de lucht. Mama zegt tegen me dat ik naar boven moet gaan om mijn rode koffertje te pakken en dat ik misschien alvast een paar spulletjes erin kan stoppen die ik mee wil nemen naar het ziekenhuis. "Je weet wel, dat rode koffertje dat je altijd mee neemt als je bij oma gaat logeren, ik kom er zo aan om je te helpen". Maar ik ga nu toch niet gezellig bij oma logeren, bedenk ik me nog, terwijl ik zwijgend naar de wc loop. En waarom moet ik nu ineens zelf mijn rode koffer gaan pakken, mama helpt me altijd, waarom moet ik nu zelf gaan zoeken waar dat rode ding ligt.  Eerst even plassen, op de wc kan ik altijd goed denken. Soms praat ik zelfs hardop tegen mezelf op de wc, gewoon omdat ik dat fijn vind. Ik doe het licht aan in de wc en ineens hoor ik een raar geluid. Ik hoor herrie ? Er wordt tegen iets geslagen ? Wat is dat? En opeens hoor ik papa en mama hard praten. Hebben ze ruzie? Ik spits mijn oren en hoor dat ze in de bijkeuken staan. Dat lijkt vanaf de wc de verste ruimte omdat je eerst door de keuken, de kamer en dan door de gang moet om bij de wc te komen. Maar als je bij de wc staat zit er maar een dun muurtje tussen. Ineens hoor ik papa huilen, hij roept "ze gaat dood!" Hij roept het harder en harder. " Ik wil niet dat ze dood gaat! "  Hij slaat tegen de bijkeuken deur hoor ik nu. Mama roept sussende woorden tegen hem en zegt dat het allemaal wel mee zal vallen en dat we eerst moeten afwachten. Maar papa is niet te sussen hoor ik. Hij blijft huilen en roepen dat hij mij niet kwijt wil. Ik sta verstijft aan de grond. Nog nooit hoorde ik mijn vader huilen. Wat is dit? Hoezo: ik wil niet dat ze dood gaat? Ik heb toch maar een ontsteking? Daar ga je toch niet dood aan? Waarom zegt hij dit dan? Mijn vader is toch geen aansteller? Die maakt toch geen drama als het niet nodig is? Mama zegt zelf dat het allemaal wel mee zal vallen? Mijn verwarde gevoel wordt nog groter. Is het dan toch erger dan ik denk? Ga je van een ontsteking ook dood? Ga ik dood?  Papa zegt dat toch niet zomaar? Maar mama zegt weer het tegenovergestelde?

Er gaat van alles door mij heen. Ik voel mij boos omdat ik geen antwoord krijg op al mijn vragen, ik voel verdriet omdat papa zo moet huilen en elke keer zo serieus kijkt. Hij heeft vandaag nog geen één keer gelachen. Nadat ik minuten lang bewegingsloos ben blijven staan kom ik langzaam weer in beweging. Ik plas snel en ga stilletjes naar boven, ik wil niet dat ze weten dat ik hun gehoord heb. Eenmaal boven ga ik op mijn bed zitten en wacht op mama. Eigenlijk wil ik heel hard huilen maar ik ben bang dat papa dan nog verdrietiger gaat worden, of dat mama dan misschien ook wel moet huilen. Lang hoef ik niet na te denken want ik hoor mama op de trap. Ik zucht diep en wacht tot ik haar voor mijn kamerdeur hoor.

Mama komt binnen en duikt gelijk mijn kast in om spulletjes in mijn rode koffer te stoppen. "Mama,  waarom moest papa net huilen beneden?" Het floepte eruit, ik kon het niet meer voor me houden. "Het werd hem allemaal even teveel " zegt ze, terwijl ze me niet aan kijkt en verder gaat met pakken. 

Ik durf niet te vragen wát hem dan precies teveel werd? Ik heb toch maar een ontsteking? Misschien is hij bang dat hij me gaat missen omdat ik naar het ziekenhuis moet? Zou dat het zijn? Ja, dat moét het zijn! Ik voel een beetje opluchting van binnen. Ik zal hem wel eens laten zien dat ik niet zomaar dood ga hoor! Zeker niet aan zo'n onbenullig iets als een ontsteking. Er zal vast wel een pilletje in het ziekenhuis voor zijn. Papa weet dat vast niet. Stoer ga ik rechtop zitten en slik mijn tranen en dikke keel weg. Gewoon even een paar daagjes ziekenhuis en hop dan ben ik weer thuis. Dan ben ik er weer voor papa en hoeft hij mij niet meer te missen. Mama is klaar met pakken, ik loop samen met haar mee naar beneden. Zij draagt mijn rode koffer de trap af. Mijn knuffel, waar ik mijzelf eigenlijk te groot voor voel, zit stevig onder mijn arm. Vandaag kan het mij niks schelen. Ik heb mijn knuffel nodig. Papa zit al klaar in de auto. We hebben blijkbaar haast. Snel legt mama mijn rode koffer achter in de auto. Ik stap achterin op de bank en mama voorin. Ik durf niets te zeggen tegen papa. De auto rijd de straat uit en ineens zie ik allemaal bekende lopen! O ja natuurlijk, hoe kon ik dat vergeten? Het is nu 13.20 de middagpauze is bijna afgelopen en school begint zo weer. Alle vriendjes en vriendinnetjes die ik zie lopen zijn nu onderweg naar school. 

Even vergeet ik alles. Ik zwaai lachend vanuit het raam naar hun en voel me nu best een beetje stoer dat ik niet naar school hoef. Verbaasd kijkend zwaaien ze terug. Hun snappen er niks van waarom ik nu in de auto zit. Hahaha, ik vind het nu best wel leuk om naar het ziekenhuis te gaan in plaats van school. "Pap?" vraag ik toch nog een laatste keer. "Je weet zeker dat het echt alleen maar een ontsteking is die in mijn knie zit? En verder niks anders? " Mijn vader knikt bevestigend en zegt verder niks.  Ik zak tevreden achterover op de achterbank van de auto en kijk even over mijn schouder de kofferbak in of mama mijn rode koffer echt niet vergeten is. Nee hoor daar ligt hij. Mooi zo, niks vergeten en mijn vader stelde zich dus aan in de bijkeuken want er is verder niks aan de hand. Misschien één of twee dagen ziekenhuis, een pilletje en dan weer naar huis. Zo erg is dat allemaal niet. Als ik maar wel thuis ben voor sinterklaas want zaterdag vieren we pakjesavond. Vast wel, dat is pas overmorgen. Dan ben ik al lang weer thuis. Ik voel me moe, en mijn knie doet ook erg zeer. Ik wrijf erover heen en bedenk me tevreden dat ik er over een paar daagjes vanaf ben...©

-Het kind in de glazen kooi-

A.s. zondag 12.00 uur


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Jaap
3 jaar geleden

Helaas herkenbaar. Toen ik bij de chirurg in het kleine spreekkamertje zat met mijn ouders is het woord kanker ook niet gevallen. Alleen het woord Hodgkin. Terwijl in het in mijn 14e jarige hoofd in 1981 geluidloos bonkte: "kanker, kanker, kanker". Ik heb toen niets gezegd. Mijn moeder liep halverwege het gesprek witweggetrokkken naar buiten. De chirurg praatte verder tegen mijn vader, geen woord tegen mij. We kregeneen verwijzing naar een andere dokter die zou gaan behandelen. Toen was het relatief korte gesprek afgelopen.
Thuis zocht ik in mijn eentje in de medische encyclopedie Ziekte van Hodgkin op. Daarin stond dat je er vrijwel zeker aan dood ging.
De encyclopedie was helaas al oud, voor het stadium waarin de Hodgkin werd ontdekt was de genezingskans toen al boven de 90 procent.
PS De ziekte van Hodkin wordt tegenwoordig Hodgkinlymfoom genoemd en is een vorm van lymfeklierkanker.

Monique
3 jaar geleden

En weer zuig je me helemaal je leven in. Alles om me heen vervaagt. Wat ontzettend heftig om mee te maken als jong kind, maar zeker ook als ouders van dat jonge kind. Ik voel de wanhoop van je ouders en de onzekerheid van jou💗

Karin van Abeelen
3 jaar geleden

Oh lieve Lysette, ik zag het weer helemaal voor me... wat vreselijk moet dit voor jouw ouders zijn geweest en jij dat lieve meisje 👧, zo onwetend wat er daadwerkelijk allemaal aan de hand is. Pff. Wat een drama, ik kijk zoals de vorige keren weer uit naar volgende week zondag! Dikke 💋

Dorien Jonkers
3 jaar geleden

Jeetje wat kan jij schrijven zeg, werd er helemaal in meegezogen. Voelde de verwarring, de onzekerheid en de spanning helemaal mee....

Marian
3 jaar geleden

Dikke knuf voor jou..xx

Cathy
3 jaar geleden

Mooi Hoe je schrijft
Heftig wat je beschrijft
Dikke knuffel lieve buuf

Karin
3 jaar geleden

Prachtig, ontroerend weer! Wat een spanning voor zo'n kleine meid... en wat voel je als kind alles goed aan...
Mijn ouders kregen gelijk met mij te horen dat ik kanker had. 'je hebt boze soldaatjes in je arm, deze moeten we vernietigen'. Mijn ouders wisten gelijk wat er bedoeld werd, alleen zat ik erbij. Zij voelden de grond onder zich vandaag zakken. De arts dacht dat mijn ouders al op de hoogte waren, niet dus.
Later is er wel gezegd dat het kanker heet wat ik had.

Leonie
3 jaar geleden

Lysette, zo knap van je om jouw verhaal op te schrijven. Maar ook heftig voor je, de herbeleving, alles weer terug halen, het gevoel, dat lijkt mij erg confronterend weer. Ik vind het bijzonder om dat te mogen lezen. Ik voel/leef met je mee. Ik volg je verhaal. Liefs, Leonie 😘

Maike
3 jaar geleden

Jeetje Lysette, wat ontzettend heftig maar ook heel mooi om te lezen! Pittige situatie voor jou, want zo te lezen had jij heel goed door dat er dingen niet klopten. Maar ook pittig voor je ouders lijkt me..... en die dokter.... heb je enig idee hoe artsen daar nu mee omgaan? Zeggen ze nu wel meteen de waarheid tegen het kind?
Sterkte, en (als je t trekt) ga vooral door met deze verhalen!! Hoop dat t je helpt in de verwerking!! Liefs van Maike

Ciska
3 jaar geleden

Weer heel mooi geschreven. Ik voel zo met jullie allemaal mee. Prachtig en ook verdrietig. Wat heb jij veel meegemaakt en je was zo klein😥

Marielle
3 jaar geleden

Wat heftig weer! Maar wat kun jij schrijven zeg, je voelt gewoon alle emoties 😘

Huibert
3 jaar geleden

Word er gewoon stil van...….