4. Het kind in de glazen kooi

Gepubliceerd op 20 oktober 2019 om 12:00

Slaperig kijk ik mijn moeder aan als ze de deur van de auto open doet. "We zijn er lieverd, stap maar uit". Even bedenk ik me dat we iets leuks gaan doen maar opeens weet ik weer waarom we hier zijn...Stilletjes stap ik uit en pak de hand van mijn vader en laat me mee naar binnen voeren. We lopen een heel eind door het ziekenhuis en stappen een lift in. In de lift zie ik een bordje staan: kinderafdeling. Papa drukt op het knopje naast het bordje. De lift stopt en de deuren gaan open en ineens staan we in een hele andere omgeving. Het is hier stil en grauw en ik zie kamers met bedden en kinderen. Ik kijk mijn ogen uit. Waar ben ik nu toch in terecht gekomen? Papa en mama praten met een verpleegkundige en ik sta daar maar stilletjes aan de hand van papa, een beetje verscholen achter zijn rug. Het liefst maak ik mij onzichtbaar. Ik blijf schichtig om mij heen kijken, ik zie kinderen in bed liggen met hun vader en moeder op een krukje naast hen. Waarom zijn zij hier?  Aan de muur hangen sinterklaas tekeningen en aan het plafond hangen ingepakte cadeautjes aan een touwtje.

Ineens kijkt de verpleegkundige mij aan. Papa duwt mij een beetje naar voren zodat ik voor haar sta. "Zo Liset, ga je mee naar je kamer?" Ik knik braafjes, en loop achter haar aan. We lopen langs kamers waar meerdere kindjes liggen. Een stukje verderop in de gang is een hele lange rij met allemaal éénpersoons kamers. Elke kamer heeft een heel groot glazen raam en een glazen deur waardoor je naar binnen kunt. Daar achter zie ik elke keer 1 groot bed. "Zo, we zijn er", zegt de verpleegkundige, "zet daar je rode koffertje daar maar neer en ga maar op het bed zitten". Er staat een heel groot bed midden in de kamer en er hangt een soort afstandsbediening aan met allerlei knopjes. Er liggen twee grote witte kussens op het bed. Ik ga er voorzichtig op zitten en zak helemaal weg in de kussens. Mijn ogen branden, ik voel me zo enorm moe. Er is  zoveel gebeurd in zo'n korte tijd. Hoe zou het nu op school zijn? Wat zijn ze daar nu aan het doen? Ineens was ik veel liever op school dan hier. Waarom lig ik eigenlijk alleen op een kamer en niet op een kamer met meerdere kindjes?                                                                                  

Ik kijk om mij heen terwijl ik op het grote bed lig. Als ik naar rechts kijk dan kan ik uit het grote raam kijken, en kan ik precies zien wat er op de gang gebeurd. Ik zie veel zusters lopen, maar ook kinderen in hun pyjama. Mama is mijn kleren in de kast aan het ophangen en papa zit naast mijn bed, op een krukje. Net als al die andere vaders die ik net zag zitten naast hun kind. Ik slik. Ik voel me ongemakkelijk. Waar wachten we nu eigenlijk op? De verpleegkundig heeft mij niks verteld. Nogmaals kijk ik rond in mijn kamer, voor mij zie ik gordijnen die dicht zijn en daarnaast de kledingkast waar mama nu staat. Waarom zijn die gordijnen dicht? Wat zit daar achter?  Links van het bed is nog een groot raam, als ik daardoor kijk zie ik het parkeerterrein van het ziekenhuis. Naast mij staat een nachtkastje. En verder is er niks. Helemaal niks. 

Ik kijk naar papa die naast me zit. Mama zit aan de andere kant van mijn bed op een krukje. Oei, dit is lastig want naar wie moet ik nu kijken? Naar links of naar rechts? En wanneer komen ze nu met dat pilletje voor mijn ontsteking? Dan kan ik des te sneller weg uit dit nare hok. Het lijkt haast wel een glazen kooitje. Iedereen kan mij hier zien zitten en ik mag niet weg. Net als een vogeltje.     

Lang hoef ik hier niet over na te denken want ineens komt er een zuster binnen met een bakje. "Hallo, we gaan even bloedprikken". Ik zit meteen rechtop, wát gaan we doen? Dit heeft niemand mij verteld! Waarom? De mevrouw gaat naast mij zitten op een krukje en begint mijn mouw omhoog te schuiven. Ik kijk papa in paniek aan en vraag me af waarom hij die mevrouw niet tegen houdt? Ik trek mijn arm terug. Als niemand iets zegt dan doe ik het zelf wel. "Wat gaat u doen?" vraag ik met een bibberende stem. De mevrouw verteld me dat ze een paar buisjes bloed gaat prikken voor onderzoek en dat het zo klaar is. Ik stel tientallen vragen om het moment van prikken uit te stellen. Als ik niks meer te vragen heb ontkom ik er echt niet meer aan. Er wordt bloed geprikt. Ik kijk mijn ouders hulpeloos aan. Mijn lichaam en hoofd willen dit niet. Ik voel het aan alles. Maar het moet. En voor het eerst in mijn leven redden mijn ouders mij hier niet uit. Ze zitten er net zo hulpeloos bij als ik.                                         

Papa geeft mij zijn hand: "knijp maar", zegt hij. Ik pak zijn grote warme hand vast en ga langzaam liggen. De mevrouw prikt in mijn arm en ik knijp hard in papa's hand. Mijn tranen prikken achter mijn ogen, niet alleen omdat het pijn doet maar ook omdat ik mij zo rot vol. Zo rot omdat iedereen van alles voor mij beslist en ik niets meer in te brengen heb. Wat ik voel en wat ik wil lijkt er niet meer toe te doen. Ineens voel ik de tranen rollen, de mevrouw is klaar maar ik blijf huilen. Heel zachtjes huil ik met mijn hand in die van papa. Papa knijpt in mij hand en huilt zachtjes mee.                     

De deur gaat ineens weer open en er komt een zuster binnen met een rolstoel. "Liset ga je mee? We gaan foto's maken". Ik droog mijn tranen en ik moet opschieten volgens de zuster want ik ben in het dagprogramma 'er tussen geplakt' en het is nog een heel eind lopen naar de röntgenafdeling. Maar er zijn vanmorgen toch al foto's gemaakt? En waarom moet ik nu ineens in een rolstoel terwijl ik hier nog lopend aan kwam een uur geleden? "De dokter heeft gezegd dat je vanaf nu zo min mogelijk mag lopen. Dat is beter voor je dikke knie. Ga nu maar snel zitten". Ik kijk mijn ouders aan en ga braaf zitten. Papa en mama mogen niet mee en moeten hier wachten. Ze lopen mee tot het einde van de gang, daarna rijd de zuster met mij weg, onderweg zegt ze niets. Ik ken haar niet, weet niet hoe ze heet, en nu zegt ze ook nog eens niets. Ik maak me een beetje klein, ik heb het koud, ik friemel nerveus aan mijn lip terwijl ik door een vreemde vrouw door een vreemd ziekenhuis word gereden. Heel in de verte zie ik papa en mama nog staan...

 

Het is 21.00 uur. Ik lig in bed. Het is al lang donker buiten. Papa en mama zijn weg. Het bezoekuur was voorbij volgens de zuster. Papa en mama mogen vanaf morgen alleen maar tijdens het bezoekuur komen. Een uurtje 's morgens en een uurtje 's middags. Verder niet. Ik lig alleen in dit grote bed, het is bedtijd zei de zuster. Mijn pyjama is aan en ik probeer te slapen. Het lukt niet. Op de gang brand nog steeds licht, zachter dan overdag maar teveel om er geen last van te hebben. Ik voel me heel alleen, ik hoor kinderen huilen. Sommige huilen zachtjes, maar sommige gillen zelfs van verdriet. Wat is het hier naar, het lijkt wel een gevangenis. Vandaag heb ik géén pilletje gekregen voor de ontsteking. Ze hebben alleen maar heel veel foto's gemaakt en bloed geprikt. Er werd zelfs een foto van mijn longen gemaakt. Ik moest zonder shirt tegen een heel koud apparaat gaan staan, mijn adem inhouden en toen hoorde ik weer dat rare brommende piepende geluid. In mijn blote bovenlichaam in diezelfde donkere ruimte van vanmorgen. Kun je het je voorstellen? Half in mijn blootje. Maar waarom er een foto gemaakt moest worden van mijn longen terwijl ik een ontsteking heb in mijn knie is mij een raadsel. Ik kijk om me heen en zie weer het gordijn voor mij. Wat zit daar toch achter? Zal ik stiekem kijken? Maar ik mag niet meer lopen zei de zuster.. Er huilt ineens een kindje heel dichtbij. Eerst zachtjes maar steeds harder. Het kindje roept zijn mama. Gaat er een zuster heen? Nee, ik hoor nog steeds het kindje huilen, het lijkt wel alsof het vanachter het gordijn komt? Zal ik...??

Ineens ben ik er helemaal klaar mee, vanmorgen kwam ik toch potverdorie ook hier het ziekenhuis in lopen dan zal het nu echt geen kwaad kunnen als ik nog een keer loop. Ze bekijken het maar. Ik sta voorzichtig op uit bed en loop op blote voeten naar het gordijn en schuif het gordijn met bonzend hard een klein stukje opzij.... 

Achter het gordijn zit tot mijn verbazing nog een raam. De kamers zijn dus met elkaar verbonden door een raam. En het gordijn was dicht omdat je elkaar anders kunt zien liggen. Nu snap ik het ineens!                                       

Achter het raam brand een zacht lichtje en ik zie een klein maar hoog spijlenbedje staan met een klein jongetje erin. Het jongetje kijkt mij verbaasd en met open mond aan. Ik zie dat zijn speentje op de grond ligt. Het snot loopt uit zijn neusje en zijn wangen zijn nat van de tranen. Hij is denk ik pas 2 jaar oud. Ik zwaai heel zachtjes naar het kindje. Zijn gezichtje betrekt en hij begint weer heel hard te huilen. Ik schrik een beetje want zo meteen komt de zuster nog hierheen! Voorzichtig doe ik het gordijn weer dicht en ga weer mijn bed in. Ineens word het achter het gordijn heel erg licht en hoor ik een stem die hard zegt "Nou nou, wat een verdriet, ga maar weer lekker liggen en verder slapen". En floep, ineens word het weer donker naast mij. Dan hoor ik ineens dat míjn deur open gaat. Ik knijp mijn ogen dicht en doe net alsof ik slaap. Mijn hart klopt keihard in mijn hoofd, zou ze geweten hebben dat ik het gordijn opzij gedaan heb? 

Of, erger nog, dat ik gelopen heb? De deur gaat weer dicht. Voorzichtig doe ik mijn ogen weer open en luister goed of ik het kindje nog hoor huilen. Het jongetje snikt nog steeds, zachtjes roept hij om zijn mama. Ik stap weer mijn bed uit en doe het gordijn weer wat opzij. Het jongetje zit achterstevoren in zijn bedje en graait met zijn armpje tussen de spijlen naar de grond. Ik kijk naar de grond en zie daar nog steeds zijn speentje liggen. In een flits kijk ik naar de gang en weer naar het kindje dat mij nu ook ziet. Voor ik het weet loop ik naar de deur en kijk nog eens op de gang of ik niemand zie. Geen zuster te zien. Voorzichtig loop ik de gang op naar de glazen deur van het kindje en mijn oog valt op een briefje dat voor de deur geplakt zit. "Isolatie", staat er groot op. Ik haal mijn schouders op want ik weet niet wat het betekend en ik doe de deur zachtjes open. Zachtjes en in het donker fluister ik hallo tegen het kindje en ik loop naar binnen. Het kindje graait, terwijl het naar mij kijkt, nog steeds naar zijn speen. Op blote voeten loop ik naar zijn speen en raap het op. Ik geef het speentje aan het kindje terug en ik krijg een klein lachje. Tevreden stopt hij zijn speentje weer in zijn mond. Voorzichtig kijk ik om mijn heen en ik zie dat deze kamer precies hetzelfde is als mijn kamer, alleen dan in spiegelbeeld. Het spijlenbedje staat op hoge poten en het heeft hoge zijkanten zodat het kindje, zelfs als het staat, er niet uit kan. Het lijkt wel of het kind in een mini gevangenis zit en dan ook nog in zo'n grote glazen kooi net als ik. Arm jongetje, ik voel me nu iets beter omdat ik weet dat ik niet de enige ben die ik hier ligt. Dit kind heeft het veel zwaarder dan ik, hij is nog zo klein. Ik pak een paar papieren handdoekjes, die boven de wastafel in een houder hangen, en loop weer naar het kindje toe. Ik veeg het gezichtje van het kindje schoon, de traantjes en zijn snot weg. Ik aai het kindje over zijn hoofdje en ik zeg hoe ik heet. Het kindje geeft mij zonder het zelf te weten troost. Hij ligt op zijn rug met zijn speentje in zijn mond. Hij kijkt mij in het donker met grote ogen aan. Het kindje voelt warm en klam. Hij ziet er ziek uit. "Ga maar weer lekker slapen", fluister ik tegen hem. Ik aai hem nog een keer over zijn hoofd en sluip dan weer zachtjes terug naar mijn eigen kamer. Ik stap mijn bed in en ik voel mij anders. Lichter. Het jongetje in de glazen kooi naast mij is nog steeds stil en ik val rustig in slaap. Ik voel me ineens wat minder alleen. Morgen is vast alles anders ...©

-Uw dochter haalt kerstmis niet-

A.s zondag 12.00 uur


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Nick Defesche
3 jaar geleden

Kippenvel....Zo mooi beschreven!
¨Waar wachten we nu eigenlijk op?"
Brrrr.....

Dimphy
3 jaar geleden

Net als altijd weer heel beeldend en mooi geschreven. Wat me steeds zo aangrijpt is dat jou niks vertelt wordt, terwijl het wel over jou gaat, waarschijnlijk met de beste bedoelingen, maar toch🙏.

Dianne
3 jaar geleden

Ontroerend♥️

Marian Wijling
3 jaar geleden

Hartverscheurend....

Tom
3 jaar geleden

Wauw, wat moet dat allemaal naar voor je zijn geweest. Toen ik in 1994 naar het ziekenhuis ging, was alles veel meer op het zieke kind gericht. Het was nog steeds vreselijk, maar als ik jouw verhalen lees moet het ronduit traumatisch voor je zijn geweest. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, ik verwacht dat je nog een heleboel narigheid te wachten stond. Het is heftig om te lezen, maar ik herken veel van wat je hebt meegemaakt, al werd er in 'mijn tijd' een stuk beter gecommuniceerd met mij. Heel knap hoe je in je verhalen de feiten hebt beschreven en de lezer meeneemt in hoe het allemaal voor jou was om mee te maken.

jaap
3 jaar geleden

Och, Lysette.
Wat treffend beschrijf hoe kinderen met kanker destijds zo veel alleen gelaten werden afgesneden van hun ouders. Zo veel onhandigheid van artsen en verpleegkundigen. Daar hebben veel patiëntjes van toen nu nog last van. Zo veel a je lot over gelaten, alleen. Zet er een eng muziekje onder en je hebt een horrorfilm.

Wederom goed geschreven 👍

Karin van Abeelen
3 jaar geleden

Wat moet er allemaal door je hoofdje gegaan zijn😢 zo jong en onwetend. Lieve Lysette wat staat je nog allemaal te wachten. Mijn hart huilt...stil van...💕

Frederieke
3 jaar geleden

Jeetje, Lysette, pfff! En wat werd er toen totaal geen rekening gehouden met de kinderen die opgenomen werden. En wat goed dat je uiteindelijk zélf gevraagd hebt wat de prikdame nou eigenlijk ging doen en waarom. Dit is zo traumatisch en zó leerzaam voor mensen die in de zorg met kinderen werken...

Es Radstaak-Brookman
3 jaar geleden

Zo herkenbaar Lysette, werkelijk ook ik lag naast een kamer met een jongentje van circa 2 jaar jong. Het bed met de spijlen etc. ( ik weet zijn naam nog )
Inderdaad in die tijd werd ons niks verteld, we ondergingen het.
Liefs Es

Ellen klarenbeek
3 jaar geleden

Jeetje zeg. Heftig en ook zo herkenbaar. Die gang, kamer alleen, ouders die weg moeten. Je snapt er niks van.
Had tijdens het lezen moeite om mijn tranen in te houden.

Maike
3 jaar geleden

Weer kippenvel....... prachtig Lysette, en oh wat leef ik mee met meisje-Lysette! Xx

Cathy
3 jaar geleden

Zo lang geleden een nog zoveel details in je hoofd, wat een impact is dit geweest. Gelukkig worden kinderen tegenwoordig wel voorgelicht

Dorien
3 jaar geleden

Pfff..... weer een heftig stuk erbij....... Geen ouders, het alleen zijn. Dat moet verschrikkelijk eng en alleen geweest zijn.

Han
3 jaar geleden

Wat heb je dit weer mooi verteld.... Wat naar en angstig, dat je niets werd uitgegd . Zo ging het in die tijd . Gelukkig zijn de tijden veranderd, en worden de kinderen goed begeleid .

Huibert
3 jaar geleden

Zo levendig geschreven.....

Karin
3 jaar geleden

Wat herkenbaar weer. Die 2 uurtjes bezoek per dag... kan er nog om huilen.
Wat een held ben jij geweest voor het kleine jongetje naast je, zo mooi!

Priscilla
3 jaar geleden

Jeetje, wat goed hoe je alles beschrijft, zal denk ik ook therapeutisch goed doen, ga zo door sterke vrouw!!!

Pauline Witte
3 jaar geleden

😥❤